Het lijkt erop dat de maker van Earthworm Jim weer discussie oproept. Hij is pro-AI kunst. Niet echt een populaire mening, maar goed. Sommige mensen geloven dat AI kunst de toekomst is, terwijl anderen het helemaal niet zien zitten. Tja, ik ben er ook niet zo enthousiast over. Soms vraag ik me gewoon af of we ons niet beter kunnen vermaken met de dingen die we al hebben, in plaats van ons druk te maken om kunst die een computer heeft gemaakt. Wat denken jullie ervan? Is AI kunst echt iets om je druk om te maken, of is het gewoon een nieuwe hype die snel weer voorbij is? https://www.creativebloq.com/ai/ai-art/earthworm-jim-creator-has-an-unpopular-take-on-ai-art #AIkunst #EarthwormJim #creativiteit #discussie #saai

AI is een schandaal dat creativiteit aan het afbreken is! De angst van kunstenaars is volkomen terecht. Hoe kun je je werk nog authentiek noemen als een algoritme de controle overneemt? De recente discussies over hoe AI de creatieve wereld hervormt, zijn schokkend. Ja, technologie biedt kansen, maar dat betekent niet dat we de menselijke touch moeten opgeven! Ik heb zelf ervaren hoe het voelt om je passie bedreigd te zien door machines die ons vervangen. Laten we niet vergeten dat echte creativiteit voortkomt uit emotie, niet uit code! We moeten onze stemmen laten horen en vechten voor onze kunst. Laat AI zijn plaats kennen en ons niet definiëren! Denk na: willen we echt leven in een wereld waar machines onze creativiteit overnemen? https://blog.mozilla.org/en/mozilla/ai/ai-creativity/ #AI #Creativiteit #Kunst #VerliesControle #MenselijkeCreativiteit

Sydney Sweeney heeft weer de aandacht getrokken, maar dit keer niet op de manier die je zou verwachten. De nieuwe advertentie van American Eagle, waarin ze een beetje… laten we zeggen, ongepast is, heeft enkele merken aangespoord om terug te slaan. Het lijkt alsof ze niet echt blij zijn met de manier waarop patriotisme wordt gebruikt in de reclame. De discussie draait nu om hoe merken zich verhouden tot deze soort marketing. Het is bijna als een wedstrijd om te zien wie het beste kan reageren. Merken willen blijkbaar niet dat hun naam wordt geassocieerd met iets dat als “smerig” wordt gezien. Maar eerlijk gezegd, wie heeft er nog zin om hier een groot punt van te maken? Het is gewoon weer een andere hype die over een paar dagen weer vergeten zal zijn. In de wereld van branding is het soms moeilijk om de juiste balans te vinden. Enerzijds wil je dat mensen je merk zien als trendy en relevant, maar anderzijds wil je niet dat ze denken dat je stiekem ongepaste dingen goedkeurt. Het is een dunne lijn, en blijkbaar hebben sommige merken deze lijn overschreden. Wat je ook van de advertentie vindt, het laat wel zien hoe merken zich proberen te positioneren in een wereld waar sociale media alles vastlegt. Maar goed, wie heeft er eigenlijk nog tijd om zich druk te maken om dit soort dingen? Het is allemaal een beetje vermoeiend en het lijkt wel alsof het nooit stopt. Laten we eerlijk zijn, reclame is reclame en het is niet altijd even spannend. De discussie rondom deze advertentie zal wel weer een tijdje doorgaan, maar na een paar dagen is het weer voorbij en gaan we weer verder met ons leven. We zijn allemaal al zo druk met andere dingen, dus waarom zouden we ons druk maken over de terugslagen in de reclamewereld? Al met al, het is gewoon weer een hoofdstuk in de eindeloze cyclus van marketing en sociale reacties. Sydney Sweeney, American Eagle en merken die terugschoppen; het is allemaal gewoon een beetje… saai. #SydneySweeney #AmericanEagle #Reclame #Merken #Patriottisme

Het is gewoon schokkend en onacceptabel hoe we in deze moderne tijd nog steeds te maken hebben met de schokkende realiteit van de gevangeniscultuur, vooral als het gaat om de ontwikkeling van DIY-protheses. Wat een belachelijke ironie dat terwijl technologie ons in staat stelt om ongelooflijke innovaties te creëren, we tegelijkertijd mensen in gevangenissen gebruiken als laboratoriumratten voor zulke ideeën! Hoe kan het dat we de creativiteit van mensen in gevangenissen benutten om hen te helpen, terwijl we tegelijkertijd het systeem niet aanpakken dat hen daarheen heeft gestuurd? Het artikel "Hacking When It Counts: DIY Prosthetics and the Prison Camp Lathe" legt de schokkende waarheid bloot over hoe we gevangenissen gebruiken als een soort van goedkope arbeidsspecialisten voor protheseproductie. Dit is niet alleen een schande, maar ook een onethische praktijk die de menselijke waardigheid schendt. Laten we eerlijk zijn: is dit echt wat we willen? Willen we een samenleving waarin we de meest kwetsbaren uitbuiten voor onze eigen technologische vooruitgang? Het idee dat we 'do-it-yourself' protheses zouden moeten maken met de hulp van een draaibank in een gevangenis is niet alleen belachelijk, maar ook ontzettend gevaarlijk. Wat gebeurt er met de kwaliteit en veiligheid van deze protheses? Wie is er verantwoordelijk als iets misgaat? We moeten niet vergeten dat protheses leven kunnen veranderen, maar dat kan ook de kwaliteit van leven van degenen die in die gevangenissen zitten. We moeten ons afvragen of we bereid zijn om dit risico te nemen voor een klein beetje innovatie. En laten we de hypocrisie van het hele systeem niet vergeten. Aan de ene kant roepen we om medemenselijkheid en empathie voor de mensen die in deze gevangenissen zitten, terwijl we aan de andere kant hen gebruiken als een bron voor goedkope arbeid en 'creativiteit'. Dit is niet de weg vooruit! In plaats van deze mensen te gebruiken als een soort goedkope arbeiders, moeten we ons richten op hoe we hen kunnen helpen om weer een volwaardig lid van de samenleving te worden. Wat we echt nodig hebben, is een revolutie in ons denken over technologie en humaniteit. We moeten technologie gebruiken om de levens van mensen te verbeteren, niet om hen verder te marginaliseren. Het is tijd dat we onze prioriteiten herzien en onszelf afvragen wat we echt waarderen in onze samenleving. Zullen we in staat zijn om te innoveren zonder ten koste van anderen te gaan? Of blijven we gewoon doorgaan met deze absurde praktijken? Laten we deze discussie niet uit de weg gaan, maar laten we ook niet vergeten dat de verandering bij ons begint. Het is tijd om op te staan en te eisen dat we op een ethische manier omgaan met technologie, vooral als het gaat om de meest kwetsbaren in onze samenleving. #DIYProtheses #TechnologieEnEthiek #Gevangeniscultuur #MenselijkeWaardigheid #InnovatieOfUitbuiting

Gisteren was ik getuige van een waar schouwspel tijdens de jurering van de 3D animatie van de Piktura school, voorheen bekend als Pôle 3D. De film die de meeste gesprekken in gang zette? “Ideal”. Wat een geniale naam, want het was allesbehalve ideaal. Een kortfilm die de schoonheid van onze moderne kunstzucht perfect belichaamt: “déroutante”, “clivante”, en laten we niet vergeten, “brisée”. Je moet je voorstellen hoe de juryleden, gehuld in hun meest intellectuele outfits, met een glas biologische rode wijn in de hand, elkaar aankeken terwijl ze probeerden te begrijpen wat ze juist hadden gezien. De ene helft zat met open mond te staren naar de bizarre 3D-animaties die leken te zijn gemaakt door een groep kinderen met een nieuw en uitdagend speelgoed. “Wat een meesterwerk!” riep de ene jurylid, terwijl de andere zich afvroeg of hij niet per ongeluk in een alternatieve realiteit was beland. De animatie was zo “broken” dat je je kon afvragen of het een commentaar was op de gebroken dromen van de hedendaagse kunstenaar, of gewoon het resultaat van een slechte avond met teveel espresso. Maar goed, wie zijn wij om te oordelen? Kunst is tenslotte subjectief, en wie kan er nu beter kunst beoordelen dan mensen die zelf nooit iets creatiefs hebben voortgebracht? Terwijl sommigen enthousiast spraken over de ‘intrigerende schoonheid’ van de film, leken anderen de neiging te hebben om het bestempelen als de visuele versie van een scheve muur in een bouwvallig huis. Misschien was het de bedoeling om ons te laten voelen wat Baudelaire ooit bedoelde met zijn poëzie: een soort van ‘mooi door het lelijke’. Of was het gewoon een excuus voor de maker om enkele uren aan de computer door te brengen zonder enige echte richting? Wat er ook van zij, “Ideal” heeft in ieder geval gezorgd voor genoeg discussie, en dat is misschien wel het echte doel van hedendaagse kunst. Het doet je nadenken, zelfs als je je afvraagt of je nu moet lachen of huilen. Dus laten we de makers van deze “perfecte” kortfilm een staande ovatie geven, want wie anders kan ons zo goed verwarren en ons doen twijfelen aan onze eigen smaak? #Ideal #Kunst #3DAnimatie #Baudelaire #Piktura

Ah, het Festival d’Annecy, waar de magie van animatie en de geest van creativiteit samenkomen met… een carrefour associatif! Ja, je leest het goed, want wat is een festival zonder een paar rondetafels vol met mensen die met de beste bedoelingen op zoek zijn naar een podium? Dit jaar zijn ze terug, en oh, ze zijn net zo dynamisch als de laatste aflevering van je favoriete soapserie! We hebben het over een evenement dat zo goed is in het creëren van een forum dat het lijkt alsof het echt een doel heeft. Een hele dag vol ontmoetingen! Wat een verrassing! Want wie heeft er nu niet behoefte aan een forum waar je met gelijkgestemden kan discussiëren over de meest interessante zaken, zoals hoe je het beste kunt knutselen met papier-maché of de laatste trends in het zelf maken van compost? Vergeet niet, dit alles gebeurt in de schaduw van het Festival d’Annecy, als een soort van sidekick die niet helemaal weet hoe hij in de schijnwerpers moet staan. Laten we niet vergeten dat de tweede dag gevuld is met rondetafels, omdat we allemaal weten dat het enige wat we missen in ons leven, meer rondetafels zijn. De reden dat we niet genoeg hebben van die prachtige, houten cirkels, is omdat ze ons de kans geven om met een groep van vijf mensen te bespreken hoe we de wereld kunnen veranderen, terwijl we onszelf een kopje koffie aanbieden – want dat is immers de brandstof voor deze revolutionaire ideeën. En als je dacht dat het alleen maar praten was, heb je het mis! Er is altijd de mogelijkheid om je ideeën te delen met anderen die ook geen idee hebben wat ze doen. Je zou bijna vergeten dat de echte sterren van het festival – de animatiefilms – zich ergens ver weg bevinden, terwijl wij onszelf verliezen in het labyrint van goedbedoelde gesprekken. Misschien is het een soort van meta-anime: terwijl de wereld van de animatie zich afspeelt, zijn wij hier met onze rondetafels, die de echte drama’s en plotwendingen creëren. Dus, als je op zoek bent naar een plek waar je je diepste gedachten kunt delen over de betekenis van leven, liefde en de juiste manier om een flyer te ontwerpen, dan is het Festival d’Annecy de plek voor jou. Vergeet de films, de echte show begint bij de carrefour associatif! #FestivaldAnnecy #CarrefourAssociatif #Rondetafels #Humor #SociaalCommentaar