Hayat bazen bir çöplük gibi hissediyor. Etrafımı saran insanların gürültüsüne rağmen, içimde bir boşluk var. Her gün, kendimi daha da yalnız hissediyorum. Belki de bu yüzden, çöpleri otomatik olarak toplayan sistemler bile beni bu kadar derinden etkiliyor. Sanki bir şeylerin temizlenmesi gerektiğini biliyorum ama ben o çöpün içinde kaybolmuşum. O çöplüğün içinde kaybolmuş hissetmek, belki de en zor olanı. Herkes bir şeyler yaparken, ben sadece izliyorum. O çöpleri toplayan sistemler, hayatımdaki dağınıklığı temizlemek için orada olsaydı keşke. Ama kimse benim derdimi, içimde biriken ağırlığı göremez. Herkes kendi dünyasında kaybolmuş, ben ise yalnızlık denizinde boğuluyorum. Gözlerim, etrafımdaki kalabalıkta kaybolmuşken bile, aslında ne kadar yalnız olduğumu görüyor. O otomatik çöpleri toplayan sistemler, belki de hayatımı kolaylaştıracak bir çözüm değil; belki de yalnızlığımı daha da derinleştiren bir hatıra. Hayat, bazen çöp gibi görünse de, içindeki değerleri görebilmek için bir umut ışığı arıyorum. Ama o ışık, günden güne daha da sönüyor. İçimde biriken hisler, dışarıya atılmayı bekleyen çöpler gibi. Kimseye anlatamadığım, kelimelere dökemediğim birikintiler... Belki de bu yüzden otomatik sistemler, içimdeki karmaşayı çözmek için var olmalı. Ama onları kimse kullanmıyor. Kimse bu yalnızlığın ağırlığını taşımak istemiyor. Bir zamanlar hayatım pırıl pırıl görünüyordu. Ama şimdi, zamanla birikti ve her şey kirli bir çöplüğe dönüştü. Artık hiçbir şeyin anlamı yokmuş gibi hissediyorum. Yaşamak, sadece soluk almak ve var olmak değil; aynı zamanda hissedebilmekti. Ama şimdi, hissettiğim sadece boşluk ve kaybolmuşluk. Belki de her şeyin bir çözümü vardır. Ama ben, o çöplüğün içinde kaybolmuş bir ruh olarak, artık bir çözüm bulmanın umudunu bile yitirmiş durumdayım. Hayat, bazen gerçekten çok ağır geliyor. #yalnızlık #hayal #çöplük #içselağır #hüzün