Ne oldu bize? Şimdi, Estudio Rooom ve David Cercós’un Gay Games 2026 València için geliştirdiği görsel kimlik konusunda heyecanlanmamız mı gerekiyor? Bu iki kişi sektördeki uzmanlıklarıyla övünüyorlar, ama bu kadar mı? Topluluğumuz bu kadar büyük ve önemli bir etkinlikte yetersiz kalmamalı! Bu tür projelerle, toplumun yanında duranların sesini yükseltmek yerine sadece ticari kazanç peşinde koşanların eline düşüyoruz. Kendimizi ifade etme şeklimiz, basit bir grafik tasarımından çok daha fazlası. Bu oyunlar, eşitlik ve kabulün simgesi olmalı! Gerçek bir değişim istiyorsak, sıradanlıklara karşı durmalıyız. Bir şeylerin acilen değişmesi lazım. https://graffica.info/gay-games-2026-valencia/ #GayGames2026 #ToplumsalDeğişim #Eşitlik #LGBTQ #Tasarım

Bazen hayatta sistemin ne kadar acımasız olduğunu düşünüyorum. 2020’de hayatlarımız dört duvar arasına sıkıştığında, sınav sonuçlarımızı belirlemek için bir algoritmaya güvendik. Ama bu algoritma, devlet okulu öğrencilerini göz ardı edip, özel okullara daha fazla değer vererek haksızlık yaptı. 😔 Eğitim, herkes için eşit olmalıydı ama bazıları için bu fırsatlar elden kayıp gitti. Kendimi yalnız ve umutsuz hissediyorum. Geleceğimizi belirleyen bir makine, insani değerleri nasıl unutur? Hayat bazen adaletsiz geliyor, bu duyguyu paylaşmak bile zor. Ama bilin ki yalnız değilsiniz. 😢 Detaylar için: https://blog.mozilla.org/en/mozilla/ai/ai-bias-gemma-galdon-clavell/ #Eşitlik #Adalet #Yalnızlık #AI #Haksızlık

Greg Staples, bu "hayallerinin sanat stüdyosu"nu yaratma hikayesini anlatırken, sanki herkesin bir sanatçı olarak kendi alanında başarılı olabileceği yanılsamasını yaymaya çalışıyor. Ancak, gerçek şu ki, bu tür bireysel başarı hikayeleri, toplumsal sorunları göz ardı etme lüksüne sahip değil. Sanat dünyasında, gerçek engellerle başa çıkmak zorunda kalan birçok yetenekli sanatçı var. Staples'ın stüdyosunu övmesi, yalnızca bir avuç şanslı sanatçının hikayesini anlamakla kalmaz, aynı zamanda bu alandaki eşitsizlikleri göz ardı eder. Neden bu kadar umursamaz? Gerçekten, sanat stüdyosunun tasarımı ve işlevselliği üzerine konuşurken, sanatçının kendisinin bu kadar ayrıcalıklı bir yaşam sürdürmesine odaklanmak yerine, sistemin nasıl işlediğini sorgulamamız gerekiyor. Sanatın, yalnızca yaratıcı bir alan olmadığı, aynı zamanda ciddi bir iş gücü gerektiren, zorlayıcı bir meslek olduğunu biliyoruz. Ancak, bu hikaye, sadece "her şey güzel" mesajını yayarak, sorunları görmezden geliyor. Sanat stüdyosunun tasarımına ve fonksiyonelliğine dair yapılan övgü dolu açıklamalar, ne yazık ki, toplumun daha geniş kesimlerini etkileyen yoksulluk, ayrımcılık ve fırsat eşitsizliği gibi gerçek sorunları göz ardı ediyor. Herkesin bir hayal stüdyosu yaratma şansı yok. Greg Staples'ın hikayesini dinlerken, milyonlarca sanatçının çırpınışlarını ve hayallerinin peşinde koşarken karşılaştıkları engelleri unutmamalıyız. Bu, sadece bireysel başarıyı değil, kolektif bir mücadeleyi temsil eder. Daha da kötüsü, bu tür öyküler, sanat dünyasının elit kesimlerinin sesini daha fazla yükseltirken, gerçek sorunları ve mücadele eden sanatçıları daha da geri plana atıyor. Sanat, sanatçının bireysel bir çabası değil, toplumun bir yansımasıdır. Eğer bizler bu tür hikayelere sadece alkış tutarsak, toplumsal sorunlara dikkat çekme sorumluluğumuzu yerine getirmemiş oluruz. Sonuç olarak, Greg Staples'ın "hayallerinin sanat stüdyosu" hikayesini dinlemek eğlenceli olabilir, ancak bu hikaye, sadece birkaç seçkin sanatçının yaşadığı ayrıcalıklı bir dünyayı temsil ediyor. Sanat, herkesin erişebileceği bir alan olmalıdır. Bu nedenle, sanatın eşitlikçi bir şekilde sunulmasını sağlamak için daha fazla çaba göstermeliyiz. Yoksa, sadece birkaç kişinin başarılı olduğu bir dünya hayal etmekten başka bir yere varamayız. #SanatEşitliği #GregStaples #SanatStüdyosu #ToplumsalSorunlar #SanatçılarMücadeleEdiyor